Blog Nieuws

Derde marathon: Utrecht Science Park Marathon

  • 19 maart 2018

Het is vlak na de finish. Met een bekertje sportdrank in de handschoen begeef ik me richting sporthal. Het is koud en en een ijzige oostenwind verlaagt de gevoelstemperatuur tot -10 graden. Ik ben bezweet, kan nauwelijks meer samenhangend bewegen en wil alleen maar warmte. Het dichtstbijzijnde kleedlokaal is een kleine kilometer verder. Ter plekke blijkt de deur naar de uitgifte van de sporttassen gesloten. Ik moet van de verder vriendelijke vrijwilliger ‘even omlopen’, maar vlak na een marathon is er geen ‘even’. De douches zijn me te ver dus ik kleed me ter plekke om in een grote zaal, waar bij nader inzien een zijdeur open blijkt te staan. Het interesseert me niet. Tot halverwege de rit naar huis zit ik, inmiddels dik ingepakt, nog te klappertanden. De kou lijkt tot in mijn botten te zijn doorgedrongen.

Bovenstaande alinea is een redelijke dwarsdoorsnede van de dag. De organisatie laat voor een grote marathon te wensen over. De start/finish moet nooit te ver van de kleedkamers liggen, zeker niet in deze kou. Verder is de bewegwijzering matig. Bij aankomst met de pendelbus staan hele volksstammen te zoeken naar de kleedkamers en daarna naar hun startvak. Ik zoek tot enkele minuten voor aanvang en start uiteindelijk maar in een vak met halvemarathonlopers. Vlak voor een grote race zijn dit soort afwijkingen ineens bloedvervelend omdat je in een modus van totale focus geen toeval kunt gebruiken.

Ronde 1
Evengoed is mijn start veelbelovend. De eerste kilometers gaan me makkelijk af. Eenmaal in het centrum van Utrecht zit het sfeertje er redelijk in, waarna we koers zetten richting het oosten. Langzaam gaan we de stad uit en volgt het eerste zware stuk met tegenwind in een onbeschut landschap. Na een ronde door Bunnik gaan we weer in omgekeerde richting. Dat is dan weer lekker lopen, nog steeds door de natuur maar wel geasfalteerd. We steken de Kromme Rijn over en gaan door langs het ford bij Rhijnauwen, waarna het niet ver meer is richting Science Park.

Ronde 2
Over de route ben ik nu uitgepraat, want die is vrijwel gelijk aan het eerste bedrijf. Merkte ik in het eerste deel vooral de overeenkomsten qua weersomstandigheden met de eerdere Two Rivers Marathon in Zaltbommel, in het tweede deel valt me het voornaamste verschil op: de zon valt weg. Koud was het al, vanaf een kilometer of 25 wordt het ronduit ijzig. Zelfs in de binnenstad, waar ronde 2 onder de Dom door loopt, doe ik mijn gezichtsbedekkende sjaal niet af. Af en toe wrijf ik met mijn handschoen over mijn hoofd om te kijken of de spieren in mijn gezicht nog werken. Een beetje wrijven is geen overbodige luxe, merk ik. Het stuk door de natuur moet dan zelfs nog beginnen.

Mijn benen zijn veel minder fris dan drie weken geleden. Sterker nog, eenmaal terug in de sportzaal trekt mijn rechterbeen op alle mogelijke manieren samen zonder dat ik er ook maar iets van controle over heb. De stretches moeten wachten en even voel ik een lichte paniek. Ik zal toch niet…? Als de krampscheuten eenmaal achter de rug zijn realiseer ik me dat dit nou precies is waar Huntingtonpatiënten vrijwel de hele dag mee te maken hebben. Een lichaam dat 24/7 eigen bewegingen maakt die niemand wil. En dat is maar een van de symptomen van een geestelijk en lichamelijk slopende ziekte die hele families verscheurt. Precies daarom loop ik dit jaar 12 marathons – no matter what. Om bewustzijn te kweken voor de ziekte van Huntington en geld op te halen zodat behandeling en genezing op een dag mogelijk zijn. Kom ook in actie en doneer!

In 2018 ren ik twaalf marathons om geld in te zamelen voor de genezing van de ziekte van Huntington. Volg Hardlopen tegen Huntington ook op Facebook en Instagram!

No Comments Found

Leave a Reply