Blog

Eerste marathon

  • 3 april 2017

Vandaag geen Klassieker in het Johan Cruyff Stadion voor mij.  Ik ga namelijk mijn eerste marathon rennen. Dat idee kriebelde al vele malen langer en met een baby op komst zullen de gelegenheden daartoe voorlopig eerder af- dan toenemen.

Mijn keus valt op de allereerste marathon van Amstelveen, waar ik mijn tienerjaren sleet. De race start nota bene pal tegenover mijn oude middelbare school. Op die atletiekbaan heb ik afgezien tijdens gym. Het zijn niet de laatste zweetdruppels die ik er laat, al ligt dat ook aan de felle zon voor deze tijd van het jaar.

Loopritme

Pas over de helft ga ik iets van de inspanning voelen. Mijn oordopje schiet los bij een waterpost en belandt precies in het bekertje water dat ik aan het drinken ben. Even later begeeft de batterij het. Tot dan toe had Black Coffee, een house-dj uit Kaapstad, me uitstekend begeleid. Met zijn muziek valt het ritme ook weg. Tot dan toe heb ik een vlakke race gelopen.

Nu doet het zich ineens voelen dat ik uit mijn looppas raak. Erben Wennemars zei het al tijdens de warming-up: de marathon begint pas bij 35 kilometer, de mijne nu bij 34. Mijn quadriceps lijken te scheuren, mijn heupen kunnen nauwelijks nog kracht zetten. Ik waggel als een pinguïn op een smeltende ijsschots. Toch hou ik het vol tot na de zonovergoten (lees: snikhete) polders tussen Ouderkerk en Amstelveen, eenmaal richting het centrum moet ik een paar keer wandelen omdat zelfs joggen niet meer gaat.

Marathon opdragen

Ik heb gezworen de finish te halen. Ik denk aan de mensen die niet eens kunnen lopen, waaronder mijn vader. Sinds hij in een rolstoel zit zijn zijn benen verdund tot die van een schooljongen. Ik heb me in de aanloop naar vandaag afgevraagd of het zinvol is om je race op te dragen, om het speciaal voor iemand te doen. Hou je jezelf niet voor de gek door te doen alsof je het voor iemand anders doet terwijl diegene er niet direct beter van wordt? Vandaag kom ik erachter dat opdragen een noodzaak is. Het beeld van een glunderende vader in zijn rolstoel blijft me bij, net als het idee van een pasgeborene met de medaille van zijn vader om zijn nekje alsof het de ambtsketen van een burgemeester is.

Ik kan niet meer maar ik moét. Ik ben al over de 40 kilometer en zoek het bordje met 41, dat er – hoe ontmoedigend! – niet blijkt te zijn. Maar wel is daar een bocht. Het blijkt de laatste. In de verte doemt een blauwe opblaasboog op. Mijn vrouw roept naar me en schiet vrolijke beelden terwijl ik langsloop voor de laatste meters. Ze geven een vertekend beeld, maar toch overheerst achteraf het goede gevoel. Ik ben tot dieper gegaan dan ik dacht dat ik kon en toch over de eindstreep gekomen. Dat is alles wat telt.

8 Comments

  • Kido

    Mooi stuk Pieter, in alle opzichten!

    Reply
  • Gijs

    Mooi! Respect!

    Reply
  • Vivienne

    Wat een prestatie. We zijn heel erg trots op jou. Ook omdat je het zo mooi kan beschrijven

    Reply
  • Dennis

    Respect ouwe! Nu weer even rustig aan doen. Woensdagavond maar weer gewoon naast mij plaatsnemen in het JC stadion.

    Reply
  • Tia Rita

    Geweldig Pieter!

    Reply
  • Hilbert haar

    Hi Pieter,

    Goie preswtatie om ‘m uit te lopen!. Toch benieuwd naar je tijd. Ik heb ooit twee marathons gelopen. De eerste ging net onder de 4 uur. tweede keer 3.02

    vr gr

    Reply
    • Pieter Hofmann

      Ik heb hem in 4u05m voltooid. Voorlopig is 3u02m een paar bruggen te ver voor me, maar petje af daarvoor!

      Reply
  • Rudy Henriquez

    Top! Congratzz

    Reply

Leave a Reply