Blog

Elfde marathon: KLM Curaçao Marathon

  • 8 december 2018

Na de thuiswedstrijd in mijn geboortestad komt mijn elfde marathon dit jaar daar aardig dicht in de buurt. Eva komt van Curaçao, en samen hebben we er ook een aantal jaren gewoond. Ik werkte er als journalist en zodoende heb ik nog een aantal connecties waardoor ik de nodige aandacht krijg tijdens mijn rondje langs de media. Een paar dagen van tevoren ben ik te beluisteren bij Rick Hart in de studio, die me interviewt voor Radio Hoyer (luister hieronder).

Weer een dag later doe ik een live interview met Maarten Schakel op Dolfijn FM aan het eind van de middag. Ik krijg wederom positieve reacties van vrienden, maar zelfs ook van onbekenden die weleens te maken hebben met Huntington. Mijn doel was om aandacht te genereren voor deze ziekte en het taboe te helpen doorbreken. Die opzet slaagt behoorlijk, moet ik zeggen. Daags voor de marathon publiceert ook dagblad Amigoe een stuk over mijn actie.

Focussen
De trip naar Curaçao houdt het midden tussen familiebezoek, een gezinsvakantie en een runcation. De marathon is al weken niet uit mijn gedachten verdwenen. Direct na aankomst op het eiland ga ik trainen bij het SDK-stadion om te acclimatiseren. Een dag later doe ik een heuveltraining achter Caracasbaai. De uitzichten brengen zowel het booreiland als het Santa Barbara-resort. Qua conditie zit het goed, maar bij vlagen moet ik naar lucht happen door de hitte. Het is bijna een troost dat de start om 03.30 uur ‘s ochtends is.

Twee dagen van tevoren is mijn fanatiekste supporter jarig. Als cadeautip vraagt mijn schoonmoeder een donatie voor Hardlopen Tegen Huntington, wat prompt een slordige 2000 Antilliaanse gulden oplevert. Ik wil voor het einde van het jaar 5000 euro opbrengst halen en op deze manier blijft dat zeker mogelijk.

De hitte valt me in het begin mee. Met de hoogteverschillen heb ik meer moeite, zeker omdat de eerste kilometers direct lichtjes omhoog kronkelen. Daarna volgt een lang recht stuk richting Otrobanda waardoor ik goed in de wedstrijd kom. Daarna een klim over de torenhoge Julianabrug (zie uitgelichte foto boven dit artikel). Toch gaat het prima en voor ik het weet is de afdaling richting Punda alweer begonnen. Vandaar richting Penstraat, die loop je helemaal uit. Het is nog donker, maar verlicht genoeg om niet ongemakkelijk te worden. Ik hoor elke voetstap, op de achtergrond mijn ademhaling en de ruisende zee. Af en toe een blaffende hond die al wakker is. Het keerpunt komt bij Mambo Beach. Meerdere vroege vogels hebben de auto gepakt om me aan te moedigen (hoog tijd, het is al 04.30 uur). De terugweg gaat over de Pontjesbrug (zie foto rechts), waar de feestverlichting van stal gehaald is.

Hier begint het zwaarder te worden. De kinesio-tape om mijn knieën laat los door de hitte. Waren de rijkelijk aanwezige waterflesjes aanvankelijk gekoeld, inmiddels is de voorraad H2O een paar graden opgewarmd en smaakt het naar zwembad. Vrijwel precies op 2 uur kom ik aan bij het hotel voor ronde twee. Tot aan de brug is het nog donker, maar eenmaal in de afdaling wordt het licht. Dat scheelt enorm voor de temperatuur. Vooral mijn heupen beginnen nu tegen te stribbelen. Eenmaal in Pietermaai moet ik wandelen en kort voor het einde opnieuw, al is het maar omdat een auto (!) me afsnijdt bij een waterpost en aldaar om een flesje vraagt. Ik reageer me op hem af maar bedenk me net op tijd dat ik hem beter niet uit kan schelden. Er zijn mensen voor minder van hun sokken gereden. Net op tijd laat ik mijn ergernis varen en kom ik alsnog juichend over de finish (zie foto hieronder). Ook het Antilliaans Dagblad neemt daar notie van. Tot slot plaatst Amigoe Express, het Engelstalige zusje van, nog een ge-updatet artikel.

1 Comment

  • Vivienne

    Trots op mijn allerliefste en sportiefste schoonzoon

    Reply

Leave a Comment to Vivienne Cancel Comment