Blog

IJsje halen

  • 20 augustus 2016
De boulevard in Katwijk.

Rolstoel duwen

We gaan een ijsje halen op de boulevard van Katwijk. Als ik zijn rolstoel voortduw, maakt het soms een schrapend geluid op de straatstenen.
‘Je moet rechtsaf hier.’ Direct duwt mijn vader op de handremmen waardoor de rolstoel abrupt tot stilstand komt. Ik voel een kleine schokgolf in mijn onderrug.
‘Pap, ik ken de route. We moeten eerst pinnen, weet je nog? Vandaar dat ik zo loop.’
‘O.’

‘Maak de remmen even los.’
Hij duwt met zijn rechterhand.
‘Links ook.’
‘Die is al los.’
‘Nee,’ zeg ik als het linkerwiel vast blijft staan wanneer ik begin te duwen. We hebben een paar honderd meter afgelegd in twintig minuten.

Waanideeën

‘Ik wil dat mijn broer Hans meekomt. En mijn vriendin.’
‘Pap, hoe moet ik drie rolstoelen duwen in mijn eentje? Kom, vandaag zijn we met zijn tweeën.’
Hij overziet het niet meer, hou ik mezelf voor. Hij leeft in zijn eigen wereld van waanideeën, die vagelijk ergens op gebaseerd zijn.

Niet lang nadat ik ging trouwen, had hij bijvoorbeeld ineens een vriendin. De basis voor zijn ‘relatie’ bleek dun: zij is er helemaal niet van gediend dat hij zijn rolstoel naar haar kamer rolt, waarop de verpleging ingrijpt en hem terugbrengt naar zijn eigen kamer. Onderwijl praten ze op hem in. Dit gebeurt een aantal keer per maand. Voor broer Hans ging hij plotseling een verloving arrangeren, met een vrouw van zijn afdeling.

Hans is homo.

IJsje bestellen

Ik vraag hem – eigenlijk tegen beter weten in – wat voor ijsje hij wil. Gebrabbel, dan stilte.
‘Wat zeg je?’
‘Noten… Italiaans…’ klinkt het weifelend. Dat heeft hij goed gezien: we staan bij een ijskraam die Italiaans zegt te zijn. Een jong blond meisje met typisch Katwajkse tongval helpt me aan een bakje met een bolletje vanille en een bolletje chocolade-ijs.
Ik vraag om een extra grote lepel, dat is makkelijker met voeren.
‘Ja tuurlijk heb ik die, hier alsjeblieft!’ zegt ze enthousiast. Het maakt me oprecht even blij.

4 Comments

  • Rita

    Ik ben diep ontroerd. Prachtig geschreven.

    Reply
  • Vivienne

    Je bent een zoon met een hart van goud.

    Reply
  • Wendy Hompes

    Mooi geschreven Pieter en goed dat je dit soort uitstapjes met je vader maakt. Ik snap heel goed dat dit voor jou ook moeilijk moet zijn maar je doet het toch. De rollen zijn omgedraaid en dat lijkt me voor jou toch ook niet makkelijk.

    En natuurlijk nog gefeliciteerd met je huwelijk!

    Groeten,
    Wendy

    Reply
  • Bernadette

    Ontroerend en levensecht. Mooi geschreven, Pieter.

    Reply

Leave a Reply