Blog

Kerstdiner met lotgenoten

  • 22 december 2017

Overduin

Mijn vader is van slag omdat we laat zijn door de avondspits. Voor een Huntingtonpatiënt doet dat er niet toe: omgaan met veranderingen valt nu eenmaal zwaar. Ergens is zijn onrust begrijpelijk. Vandaag is het jaarlijkse kerstdiner van zorginstelling Overduin in Katwijk. Veel Huntingtonpatiënten komen hier voor de dagbehandeling. Mijn vader woont er omdat hij dat niet meer zelfstandig kan.

Bedden in de woonkamer

De bewoners zijn verspreid over drie afdelingen, afhankelijk van hoe erg ze eraan toe zijn. Mijn vader woont op de verpleegafdeling. Deze mensen zijn vergevorderd ziek en kunnen weinig tot niets zelfstandig. Een aantal van mijn vaders huiskamergenoten slijt hun bestaan in bed. Drie van deze bedden staan vanavond opgesteld in de woonkamer. Om te voorkomen dat ze uit bed vallen, zijn hun bedden voorzien van een hoge houten rand. Cynisch gezegd is het net een doodskist waarvan de zesde plank ontbreekt.

Zo wil ik er niet naar kijken. Ik ben confrontaties met ernstig zieke mensen inmiddels ook wel gewend. Ik vind het een mooie gedachte dat mensen die niets meer zelf kunnen toch betrokken worden bij een feestmaal, ook al zijn ze zich nog van weinig bewust. Het personeel voert hen vanaf een kruk die naast het bed staat.

Voeren

Mijn vrouw en ik voeren ons gezelschap ook. Zij lepelt een groentehapje naar binnen bij onze zeven maanden oude zoon. Op een dag zal hij ons hierbij niet meer nodig hebben. Ik wacht daarentegen op een blik of een keelklank van mijn vader voordat ik hem de volgende hap aanbied. Op een dag zullen wij weinig meer voor hem kunnen doen. Dan kan hij niet meer slikken en is sondevoeding de volgende stap. De groeiprocessen van mijn zoon en mijn vader hadden niet veel verder uit elkaar kunnen lopen maar ontmoeten elkaar hier.

Het buffet wordt geopend. Een deel van het eten is vermalen zodat de patiënten die nauwelijks meer kunnen kauwen of slikken toch kunnen deelnemen. Huntington betekent continu aanpassen totdat ook de aanpassing niet meer voldoet.

Menselijkheid behouden

Maar intussen ben ik een gelukkig mens dat we hier met zijn vieren (en talloze andere bewoners en hun dierbaren) kunnen zijn, niet in de laatste plaats dankzij het personeel. Het is ons werk, zouden ze zeggen. Ik vind dat te bescheiden. Op Overduin wordt een groot deel van de menselijkheid van patiënten behouden die zonder het personeel allang verloren zou zijn gegaan.

Datzelfde personeel helpt ook als ik de huiskamers van de afdeling langsga om kort iets te vertellen over mijn inzamelingsactie. Ik kan zelfs gefilmd worden terwijl ik aan het woord ben (zie bijgaande filmpje). Om privacyredenen worden de bewoners niet in beeld gebracht.

Hartverwarmende reacties

Voor het eerst zie ik de reacties niet online, maar in levenden lijve. En dan ook nog eens van lotgenoten, van mensen met een overeenkomst in onze familiegeschiedenissen. Veel mensen zeggen toe dat ze de actie gaan steunen, zowel met support als met donaties. Een jonge Rotterdamse schiet me op het einde van de avond nog even aan. “Het is mooi wat je doet. En hoe je erover praat ook!” Ze zegt dat ze met een spandoek aan de kant gaat staan als ik mee ga doen aan de marathon van Rotterdam.

De reacties in levenden lijve doen me heel goed. Eenmaal thuis kijk ik er tevreden op terug. Maar in slaap vallen gaat moeizaam: ik heb zin om te trainen.

1 Comment

  • Vivienne

    Lieve Pieter,
    Wij zullen je zeker steunen bij alle 12 marathons

    Reply

Leave a Reply