Blog

Knus en kneuterig rennen met Sri Chinmoy

  • 28 januari 2018

Soms is het fijn als de motivatie niet volledig uit jezelf hoeft te komen omdat er een run op het programma staat. Vandaag is zo’n geval: de Sri Chinmoy-marathon (ik loop een halve) valt nog geen twee weken na mijn eerdere Strandmarathon. In de tussentijd ben ik begonnen met mijn nieuwe baan en heb ik welgeteld één keer hardgelopen. Het echte loopritme ontbreekt dus.

Sri Chinmoy was een Indiase goeroe, schrijver en atleet. Hij bepleitte ‘zelftranscedentie’. In iets alledaagser Nederlands: door het vergroten van het eigen bewustzijn zijn mensen volgens Sri Chinmoy in staat barrières in de menselijke geest te overwinnen. Chinmoy paste dat vaak toe op sport. Het parcours in het Amsterdamse Bos hangt daarom vol met spreuken. ‘Enthousiasme is energie’, staat op één van de borden. Eigenlijk voel ik me mentaal helemaal niet fris om een lang stuk te gaan rennen, maar inderdaad: het enthousiasme van de Sri Chinmoy-beweging bevalt me. Alle vrijwilligers stralen zonder dat het gemaakt is. Ik kan een brede grijns voor aanvang niet onderdrukken.

In plaats van een begin- en een eindpunt is er een ronde samengesteld van ongeveer 2,2 kilometer. Die loop je meerdere keren. Om de afstand (21,1 of 42,2 kilometer) te laten kloppen met de lengte van de rondes, voegt de organisatie eenmalig een extra aanhangsel toe aan de eerste ronde. Die ronde loopt over een bospad. Dat gaat aan het begin heuvel op om vervolgens langzaam af te dalen. Omdat je elke ronde dezelfde klim en afdaling maakt, is dat nog behoorlijk vermoeiend.

Het sfeertje is kneuterig. Elke keer dat je een ronde afmaakt, roept een vrijwilliger met megafoon jouw startnummer om en schrijft iemand anders een streepje achter je naam. Het is ook knus omdat de renners elkaar steeds tegenkomen. Dat komt omdat het parcours is ingericht op verschillende rondes. Op die manier trekken we ons aan elkaar op als het even zwaar is.

Dat optrekken heb ik ook nodig, want vandaag gaat het heel moeizaam. Ik heb al een week een stijve nek nadat ik ‘s nachts een keer in een verkeerde houding lag. Ik kan geen stap zetten zonder een zeurderige pijn te voelen. Het maakt dat ik me weinig soepel beweeg en in mijn hoofd ook niet ‘vrij’ ben. Daar komt bij dat mijn neus enigszins verstopt zit waardoor ik moeizaam adem. Het is maar 6 graden, maar eenmaal opgewarmd begint mijn neus te lopen. Met als eindresultaat snot in mijn door zweet doorweekte baard. Die smaakt een beetje zout, om met Patricia Paay te spreken.

‘Je hebt een ronde teveel gelopen’, lacht de wedstrijdsecretaris als ik over de finish kom. Ik moet erom lachen. Ik heb 21,8 kilometer op mijn hardloophorloge staan, dus die halve marathon zit er ruimschoots op. Maar een ronde teveel? Het lijkt me sterk, maar op de oorkonde staat 1.46:45 en dat is voor mij een hele verdienstelijke tijd. Belangrijker is dat ik me over een aantal mentale hordes (kou, fysiek ongemak, weinig loopritme) heb heen kunnen zetten. In de voorbereiding op mijn tweede marathon van Hardlopen tegen Huntington is dat onontbeerlijk.

No Comments Found

Leave a Reply