Blog Nieuws

Negende marathon: Bikse Natuurmarathon

  • 17 september 2018

Meestal wil zoonlief (1) een graantje meepikken van alles wat op mijn bord ligt. Vandaag, zondagochtend om half 7, niet: ik eet mijn laatste pastamaaltijd voor de Bikse Natuurmarathon. Het is alweer de negende marathon die ik dit jaar loop voor Hardlopen Tegen Huntington, mijn crowdfunding om de ziekte van Huntington geneesbaar te maken.

Het lijkt voor mij een beetje op de marathon van vorige maand. Op de eerste kilometers gaan we vanaf het Vrijthof vrijwel direct de natuur in. Het grote verschil is dat de weg grotendeels verhard is. Nog een verschil is het aantal hoogtemeters: dit parcours is dubbel zo steil als de Monnikentocht. Dat heeft al vrij snel invloed op mijn tempo, dat stukken lager ligt dan normaal. Des temeer tijd heb ik om van de omgeving te genieten. Veel glooiende grasvelden terwijl de naastgelegen bomen een (semi)verhard pad beschutten. Dat treft, want de temperatuur in de zon verschilt nogal van de warmte in de schaduw.

Daar kom ik even later achter als we de Belgische grens passeren. De kilometers door België zijn hoofdzakelijk over een onverhard ruiterpad, met zon deze keer. Daarna is het merendeel van het parcours onverhard en bosrijk. Fietstoeristen, de meesten op leeftijd, hebben het wegdek in handen.

Echt heftig
Ter hoogte van Gorp komen we Nederland weer binnen. De helft van mijn marathon heb ik in ongeveer 2 uur gelopen. Het is zwaar vandaag en hier voel ik voor het eerst dat het vandaag echt heftig gaat worden. Op een kilometer of 25 doemt een kale mederenner op, die hele stukken wandelt. Onbedoeld ‘haast’ hij me, want nu wil ik hem inhalen ook. Maar eigenlijk voel ik me niet veel beter dan hij. Mijn knie houdt zich goed, maar mijn benen zijn vandaag niet sterk. Mijn bovenrug is stijf. Nou heeft mijn hele familie inclusief ikzelf ooit bij een Mensendiecktherapeut gelopen, dus ook dit ongemak komt me bekend voor. Niks ernstigs, maar doorlopen kost extra moeite.

Tot twee keer toe passeer ik deze man maar tot twee keer toe moet ik ook weer lossen. Ook ik moet vrij lange stukken wandelen en soms ga ik nauwelijks langzamer dan tijdens het hardlopen. Op 41 kilometer zie ik iemand achter me verschijnen. Dit gaat me niet gebeuren, zeg ik. Vervolgens loop ik in een keer de finish over – nu wel.

This is why I run
Achter de finish praat ik nog even na. Twee renners herkennen me nog van de Den Haag Strandmarathon in januari. Ze blijken onthouden te hebben waar ik voor loop en dat doet me goed. Mijn vrouw praat met een EHBO-medewerkster, die net op dat moment vertelt over een familie van zes kinderen. Vier van hen hebben de ziekte en/of het Huntington-gen. Zo vlak na de finish slaat de uitputting weleens mijn emoties dood, maar dit raakte me domweg altijd. This is why I run. Vandaag heb ik afgezien om de aandacht op deze ziekte te vestigen. Volgende week doe ik dat opnieuw tijdens de Dam tot Damloop (ik ga dan natuurlijk niet voor een toptijd, maar een sfeervolle hersteltraining).

 

In de eerste negen maanden heb ik meer dan 3000 euro opgehaald met mijn actie Hardlopen Tegen Huntington. Help mee om voor het einde van het jaar voor een opbrengst van minstens 5000 euro te zorgen!

No Comments Found

Leave a Reply