Blog

Tiende marathon: TCS Amsterdam Marathon

  • 23 oktober 2018

De marathon in mijn thuisstad heeft zich al een paar weken in mijn hoofd genesteld. Bekenden vragen ernaar of sturen berichtjes, in mijn hoofd heb ik de route talloze keren opnieuw afgespeeld en gelopen. Ik ben er klaar voor. Als ik vrijdagavond mijn startnummer ophaal op de marathon-expo kriebelt het echt.

Zondagochtend. Voor de derde nacht op rij heeft zoonlief Bodhi tussen zijn ouders in geslapen nadat hij in zijn eigen bedje heeft overgegeven. Niet ideaal, maar ik ben nu eenmaal vader boven hardloper. Het slaapgebrek maakt me wel iets trager waardoor ik vrij laat bij het Olympisch Stadion aankom. De infrastructuur rond het startvak is bepaald niet je van het, er ontstaan dan ook lange wachtrijen. Als een suppoost meent te moeten waarschuwen dat de poort over 1 minuut dichtgaat, snauw ik hem af. Er staan nota bene duizenden mensen in de rij! Ik ben zelden nerveuzer dan vlak voor een marathon en reageer me nu zowaar af.

Stijn
Vlak voor de start ontmoet ik mijn vriend Stijn, die vandaag debuteert op de marathon. Zodoende trekken we lange tijd samen op, in het begin nog kletsend. Oud-Zuid en de Zuidas verdwijnen onder onze voeten, we dalen af langs de Amstel. Vlak voor het keerpunt bij Ouderkerk staat mijn schoonfamilie. Eva moet Bodhi tegengehouden worden om achter zijn vader aan te rennen. Ik hoor dat overigens pas achteraf omdat ik allang gepasseerd ben. Er is niets om overmoedig van te worden, maar tot zover gaat het goed. Mijn benen (en gewrichten!) voelen goed aan.

We gaan de brug over en draaien om. Halverwege, met de wind in de rug. Toch worden de gesprekken met Stijn spaarzamer, de inspanning doet zich voelen. Eenmaal terug in de stad volgt het industrieterrein. Wat deze plek aan fantasie mist, maken de vele toeschouwers rondom de viaducten ruimschoots goed. Over de brug langs Duivendrecht, nog even en we zijn in de Watergraafsmeer. Dit is mentaal het zwaarste stuk. Na 30 kilometer moet Stijn even een stukje wandelen. Hier scheiden onze wegen voor vandaag.

Blijven gaan
Bijna ongemerkt hielden Stijn en ik elkaar in de pas, eenmaal alleen ben ik even zoekende. Het is tijd voor een zwaardere energie-gel, waarbij ik me voor het eerst ooit aan mijn innameschema houdt. Dan gaat het snel. Vrienden juichen me toe, vanaf het videoscherm vuren Eva en Bodhi me nogmaals aan en een collega heeft buurtgenoten opgetrommeld om me aan te moedigen. Ik had het even nodig. Blijven gaan, herhaal ik in mezelf.

De overige kilometers raakt de finish in zicht. Dat is een fijne gedachte, maar het grote gevaar is dat het je juist afleidt. Af en toe wordt er iemand onwel: niet kijken. Sommigen zitten erdoorheen en gaan even wandelen, ik kan me dat niet veroorloven. Ik blijf knokken, want mijn tussentijden liggen net onder een eindtijd van 4 uur. Die tijd halen zou een bekroning zijn. Omdat te halen moet ik er op 40 kilometer nog een schepje bovenop gooien. Dat lukt me zowaar, sterker nog: ik schijn er volgens sommigen zelfs nog relaxt uit te zien (I beg to differ). Feit is wel dat ik krachtig finish. Ik ben 3 uur, 59 minuten en 43 seconden onderweg geweest.

PS: Veel dank gaat uit naar alle vrienden, familie en bekenden die, bij naam genoemd of niet, langs de kant stonden. Diepe buiging en dank jullie wel! De foto bij dit stuk is gemaakt door Mark van er Horst.

No Comments Found

Leave a Reply