Blog

Twaalfde marathon: SPARK Marathon Spijkenisse

  • 21 december 2018

Een dag van tevoren lees ik over op handen zijnde sneeuwval. Laat maar komen, denk ik. Op sneeuw na heb ik dit jaar alle weersomstandigheden meegemaakt, dus ik had de uitdaging graag aangenomen. Het lot beslist anders: natte sneeuw smelt gedurende de race tot een bruine drab. Mistbanken hangen als een sluier in de polders rondom Spijkenisse. Het is 1 graad, wat aanvoelt als -3.

Pacegroep
Het is een komen en gaan van bekende gezichten. Allereerst hardloopmaatje Jeroen, die ook een echte kilometervreter is. Achter zijn rug heb ik een medaille nabesteld van de Midzomeravondmarathon in Diever. Hij kan de verrassing waarderen. Nog een bekend gezicht is een renner met een blonde paardenstaart en een geel hesje. Hij leidt de pacegroep van 4 uur. Loop met hem mee en je finisht in 4 uur. Ik sluit me aan bij hem en zijn groep.

Rond de 25 kilometer krijg ik iets meer moeite om bij te blijven. Soms helpt het dan om te genieten van het uitzicht, maar door de mist kun je hooguit 50 meter ver zien. Ik zie vooral fiets- en wandelpaden, knotwilgen en polder. Langzaam ga ik beseffen dat ik weer onder de 4 uur kan eindigen. Gezien de omstandigheden had ik dat niet verwacht. Toch blijft het oppassen, maar de pacer geeft me praktische aanwijzingen mee. Als ik net iets te enthousiast een klimmetje maak: ‘Niet zo snel, meneer Hofmann. Kleine stapjes, dit kost je teveel energie.’ Op 41 kilometer bedank ik hem voor zijn puike inspanningen en ga ik mijn eigen weg.

Laatste meters
Met 200 meter te gaan doemt geheel onverwachts mijn collega Paul op. Namens onze afdeling draagt hij een spandoek met mij erop (zie foto bovenaan). Ik ben er even stil van dat iemand op zijn vrije zondag naar een druilerig oord rijdt om mij daar te onthalen. Een hardlooptrui en een bokaal volgen, net als een post-race interview voor de camera’s van HvanA, het onvolprezen lijfblad van de Hogeschool van Amsterdam. Zij hebben me genomineerd voor HvA’er van het Jaar. Hijgend sta ik ze te woord. Degene die de beelden mag monteren heeft ongetwijfeld een jolige middag.

Epiloog
Het zijn drukke decemberdagen. Maandagavond wacht het jaarlijkse kerstdiner in het verzorgingshuis van mijn vader. Ik vertel hem dat ik nummer 12 heb uitgelopen, maar een echte reactie krijgt hij niet over zijn lippen. Ik probeer te accepteren dat hij er ergens niet meer is. Dat hij wel bestaat maar niet meer leeft.

Het is dinsdagmiddag als mijn andere afdeling ook van zich laat horen. Opnieuw een bokaal, nu met een medaille. Ook andere aanwezigen laten fijntjes weten een donatie te doen. Woensdagavond schuif ik aan bij de podcastopname van HvanA en praat ik een laatste keer met de andere vier genomineerden over Hardlopen Tegen Huntington.

Het is mooi geweest. Mijn lichaam vraagt om rust na 14 marathons in 15 maanden, mijn geest om stilte na een jaar lang een persoonlijk verhaal verteld te hebben. Dat neemt niet weg dat ik met een enorme voldoening terugkijk op het verloop en het effect van de actie. Door hardlopen te koppelen aan een zwaarder verhaal waren de talloze gesprekken die ik erover voerde makkelijker op gang te brengen en werden ze niet overdreven zwaar. Het heeft me goed gedaan om iets bij te kunnen dragen aan onderzoek naar Huntington, om alle reacties op mijn actie te zien en natuurlijk om te kunnen zeggen dat ik een missie voltooid heb.

Dus, voor iedereen die me op welke mogelijke manier dan ook gesteund heeft: dank jullie wel! Voor iedereen die me nog wil steunen: je donatie is hartelijk welkom en goed besteed.

No Comments Found

Leave a Reply