Blog

Vaderdag

  • 20 juni 2016
In het verzorgingshuis aan het schaken tegen mijn vader.

Ik bedenk me ‘s ochtends dat ik niet op Facebook moet kijken. Er is vannacht gevochten in de UFC en ik wil de afloop niet weten. Vandaag is er een extra reden: Vaderdag. Mijn tijdlijn vult zich met vrolijke familiekiekjes met een vaak Facebookloze vader.

Ik zoek mijn vader vandaag op in zijn verzorgingshuis, al is dat eigenlijk meer omdat het zondag is. Er wordt niet gevoetbald en het is de laatste keer voor de vakantie. Bovendien: zo snel als dat je eigen dagen voorbijgaan, zo langzaam gaan die voorbij aan een hulpbehoevend iemand.

Hij zit in een rolstoel, zijn geest is niet minder kreupel. Alleen ademen doet hij nog zelfstandig.

Huwelijk

Ik ben vorige week getrouwd, vandaag eindigt de eerste van onze wittebroodsweken. Vanaf onze begroeting gaat het over wie ik niet heb uitgenodigd. Ontstemd noemt mijn vader een aantal namen. Híj had ze toch uitgenodigd? Ik probeer uit te leggen dat het bruidspaar bepaalt wie genodigd is (en vooral: wie niet), maar dring niet helemaal door.
Ik ben de enige persoon die hem uiteindelijk weer tot rust weet te manen. Zijn kalmte duurt maar kort. Ik vertel hem dat we over een paar dagen naar Curaçao gaan om het huwelijk met onze vrienden en familie daar te vieren.
Onze aankomende vakantie doorbreekt zijn routine en daardoor wordt hij onrustig. Hoe lang blijven we vandaag? Kunnen we nu nog even een extra wandeling maken richting de boulevard? Een ijsje halen misschien? Nou vooruit, een patatje dan? Maar het is zondag en in Katwijk is alles gesloten.

Facebook

De tegenstelling tussen mijn bezoekje en de statusupdates over vaderlijke superhelden wringt. Facebook is niet altijd even ‘echt’, hoe efficiënt het ook is als digitaal doorgeefluik (en waarschijnlijk de reden dat je dit leest, maar dat terzijde). Facebookgeluk is altijd net zo goed opgepoetst dat je door de glans de schaduwzijde niet kan zien.

Toch is het niet eens zo lang geleden dat mijn vader mijn onaantastbare held was. Een boom van een vent met handen als kolenschoppen en een baard waar menig leeuw jaloers op was. Zijn blik sprak rust, zijn woorden waren wijs en een aanraking maakte dat alleen hier en nu telde.

Hij liet me als jongetje de wereld zien en legde uit hoe die werkte. Nu leg ik mijn vader uit dat zijn televisie niet werkt, maar dat zijn afstandsbediening verder in orde is. We beloven hem zo snel mogelijk een nieuwe tv te kopen.
‘Slecht plan’, protesteert hij.

4 Comments

  • niki

    Onwijs mooi geschreven!

    Reply
  • Linda van den Bos-Benit

    Mooi geschreven

    Reply
  • Bernadette

    Wat een goed verhaal, Pieter. Complimenten.

    Reply
  • Martine

    ontroerend en treffend xxxx <3

    Reply

Leave a Reply