Blog Nieuws

Vierde marathon – NN Marathon Rotterdam

  • 9 april 2018

Het is een indrukwekkend gezicht, zo vanuit het startvak turend over de Erasmusbrug en de Maas. Torens zo ver als je kijkt terwijl Lee Towers het publiek toezingt vanuit een hoogwerker. Ik ben nerveus als vanouds en beducht voor het warme weer. Toch is de start veelbelovend. De kilometers verdwijnen achteloos onder mijn voeten. De Kuip komt en gaat, Lombardijen en de rest van Zuid volgen. Het is inderdaad warm, maar ik heb er goed op geanticipeerd.

Pas als we de Erasmusbrug opnieuw passeren, voel ik hoe vervelend ik deze brug eigenlijk vindt. In de tram of de auto sta je er niet bij stil dat het een helling heeft die ongemerkt een tol eist. We zijn op 28 kilometer en ik haal de kilometertijden van 5:30 vanaf hier niet meer. Tussen nu en enkele kilometers zou ik normaliter korte stukjes moeten wandelen, maar mijn hele lichaam – ook mijn onderrug – blijft lang sterk. Mijn grootste uitdaging begint iets boven de 30 kilometer met een rondje Kralingse Plas.

Hardloopgekte
Tijdens dit rondje zie ik voor het eerst hordes mensen ook fietsen op het naastgelegen fietspad. Dat is geen zondagse workout: ze willen hun vrienden, familie of collega’s aanmoedigen, liefst meerdere keren in de race. Af en toe zie je daarom dezelfde spandoeken of bordjes meermaals opduiken. ‘Lopen met je kadaver’ kom ik vier keer tegen. Ze grinnikt om mijn vraag of ze van het uitvaartcentrum is.

Ik heb in Amsterdam eigenlijk nog nooit zulke gekte meegemaakt, of het moeten die hordes Fransen zijn die tijdens de marathon van vorig jaar ‘Vive la France’ een passende aanmoediging vonden. Ik geniet ervan hoe het hier aan toe gaat. Hoe een hele stad uitloopt voor een race en iedereen aangemoedigd wordt. Hoe jong en oud zij aan zij staat en urenlang water, sportdrank en sponzen uitdeelt. Dan weer gehoofddoekte jonge meiden, dan weer witte ras-Rotterdammerts met een sappig accent van op Zuid. Vandaag telt alleen de marathon en mag iedereen meedelen.

Verkrampt noch mal!
Tot zover het genieten. Het venijn zit in de staart. Op 40 kilometer loopt de pacegroep van 4:00 uur precies me voorbij. Ik moet lossen en voel bovendien krampscheuten. Rekken en strekken dan maar, het is niet anders. Het mag niet baten: op 41 kilometer schiet het erin en loop ik noodgedwongen de gangster walk richting eindstreep. Aangezien de slotfase van deze marathon een veredelde ereronde is voordat je het eremetaal mag omhangen, begint een groepje me direct aan te moedigen. ‘Kom op Pieter, klein stukkie nog joh! Je bent er bijna!’
‘Zeg dat tegen mijn kramp’, zeg ik. Ik lach de pijn weg, hobbel uiteindelijk verder tot de laatste meters over de finish. Ik heb de 4-uursbarrière niet geslecht en mijn PR op twee (!) seconden gemist.

Katterig? Ja! Op weg naar je beste tijd ooit in een fantastische ambiance, met een spirit die zelden zo sterk was tijdens een hele marathon. Toen liet mijn lichaam me in de steek. De topsporter in mij krijgt een tik. De masseur hoort even later mijn verhaal over Hardlopen Tegen Huntington aan en plaatst het even in perspectief. ‘Als jij 40 kilometer aan één stuk kan rennen, heb jij een heel gezegend lichaam.’ Ik kan alleen maar knikken. Dé goedmaker van de dag komt later van big homie Benji die mijn laatste meters voor de finish gefilmd blijkt te hebben.

Intermezzo
De gekte van drie marathons in zes weken is nu ten einde. Gelukkig maar. Het mentale deel was misschien nog wel zwaarder dan het fysieke, dus ik kan een periode zonder druk van zware races prima gebruiken. Pas eind mei sta ik weer aan de start in marathon nummer vijf, dus heb ik nu een aantal weken zonder marathons. Ik heb me voorgenomen om in die tijd iets meer te bloggen. Minder over hardlopen en meer over Huntington, waar het me in den beginne allemaal om te doen was.

In 2018 ren ik twaalf marathons om geld in te zamelen voor de genezing van de ziekte van Huntington. Volg Hardlopen tegen Huntington ook op Facebook en Instagram!

No Comments Found

Leave a Reply