Blog Nieuws

Vijfde marathon: Leiden Marathon

  • 28 mei 2018

Het is krankzinnig heet en tot mijn verbazing wordt de start (met 10.30 uur al relatief laat) een kwartier uitgesteld. Het zal wel. Met 20+ graden en een felle zon bij het startschot kan dit er ook nog wel bij. Vandaag is de marathon geen kwestie van tijd en afstand, maar van mensen. Na 3 km staan mijn oom en tante op me te wachten. Ze hebben mijn vader meegenomen met een geleend busje dat geschikt is voor rolstoelen. Hij draagt een petje tegen de zon en zijn rolstoel is versierd met twee vlaggetjes. Ik geef hem een knuffel en een kus op zijn voorhoofd. Het is een mooi tafereel: vergevorderd Huntingtonpatiënt woont voor het eerst een marathon van zijn zoon bij, die er 12 in een jaar loopt om geld in te zamelen voor de genezing van Huntington. Het moment raakt me dieper dan ik op dat moment doorheb.

De route loopt vooral door pittoreske dorpjes in de omgeving van Leiden. Ter plekke zitten talloze inwoners in de tuin. Ze klappen en juichen voor wildvreemde passanten die vandaag de hitte trotseren. Daar blijft het niet bij. Meerdere omwonenden zetten hun sproeier buiten, weer een ander heeft kinderen die op eigen initiatief bekertjes water of sportdrank uitdelen. De 800 tot 1000 vrijwilligers van de Leiden Marathon-organisatie doen de rest. Zonder hen zou de marathon opgedoekt zijn, liet voorzitter Tjeerd Scheffer weten in de documentaire die over de Leidse marathon is gemaakt.

Zoeken naar verkoeling
Al die goede bedoelingen ten spijt, na 25 km – voor mij is dat eerder dan normaal – zet het verval in. De beginkilometers hebben een hoge tol geëist door de warmte en een paar keer moet ik wandelen. Enkele loopjes later gaat het beter. De hemel betrekt en even wordt het koeler omdat de wolken de zon inkapselen. Weer vijf kilometer verder wordt het juist drukkend omdat de regenbui maar niet wil komen. Rond 35 km vallen dan eindelijk de verlossende druppels. Toch koel ik niet af, al loop ik al tientallen kilometers met een koude spons ingeklemd tussen mijn nek en mijn wedstrijdshirt. Het zal toch niet dat ik uitgerekend vandaag me verslik in de afstand en tegen de vlakte ga? Zo ver komt het niet.

Er wacht nog een dorpje dat voor de marathon een verkleedfeest heeft uitgeroepen (thema: cowboys), daarna komt Leiderdorp. Nog vier kilometer. Nog maar een dweilorkest. In Leiden zitten mensen al de hele dag aan het bier en dat is te merken ook. Studentenhuishoudens hebben hun bankstel en muziekinstallatie buitengezet, maar ook oudere feestvierders gaan los. Ik geef me over aan het feestgedruis, de uitgestoken handen voor high fives, het flesje koud water van een snackbarhoudster en laat de aanmoedigingen op me inwerken. Pal over de finishlijn staat de Leidse brandweer met een enorme brandslang. Ik stel me pontificaal op in de baan van de straal.

In 2018 ren ik twaalf marathons om geld in te zamelen voor de genezing van de ziekte van Huntington. Volg Hardlopen tegen Huntington ook op Facebook en Instagram!

1 Comment

  • Vivi enne

    Proud of my favourite schoonsun

    Reply

Leave a Reply