Blog Nieuws

Zevende marathon: Midzomeravondmarathon

  • 22 juli 2018

Soms voel ik me net een slechte reisblogger die het elke keer weer heeft over de moordende hitte op de plaats van bestemming. Maar ja, als je gedurende je hele vakantie elke dag schrijft over een prachtige zonsondergang slaat bij de lezers de verveling al snel toe. Dus laat me voor de verandering maar vertellen hoezeer ik genoten heb van een drie uur durende treinreis richting het hoge noorden, waar in de namiddag de Midzomeravondmarathon op het programma stond. Een eenzitter voor mezelf, een goed boek (Juan Gabriel Vasquez is zo mogelijk de troonopvolger van zijn landgenoot Gabriel Garcia Marquez) en een pastamaaltijd om koolhydraten te stapelen. Meer had ik even niet nodig, ik ben soms een eenvoudig mens. Dat ik ook nog een marathon ging lopen liet ik lekker op me af komen. Een kleine dertig graden, het zou allemaal wel. Heet plus een paar graden is nog steeds heet.

Vanaf de start ren je eerst twee opwarmrondes door het dorp, daarna volgen er vier door het bos. Zeker de eerste ronde loop ik met een vakantiegevoel. De eerste kilometer rond de start richting bos is onbeschut. Daarna volgt een verhard fietspad door het bos. Al in het begin valt op dat dit parcours niet zo pannenkoekplat is als de rest van Nederland. De rondetijden lopen al vroeg op, maar bezwaarlijk is het niet. Het valt me nauwelijks op dat de natte sponsjes die ik in mijn nek draag bij de volgende waterpost alweer klam in plaats van nat zijn.

Route opdelen
Uit voorzorg heeft de organisatie een extra waterpost geplaatst. Bijkomend voordeel: op die manier kun je de ronde in je hoofd opdelen in aparte stukken. Na de post bij de start/finish volgt dus het onbeschutte stuk en het verharde fietspad. Na een kleine break sla je rechtsaf een onverhard bospaadje op, wat vanaf de voorlaatste ronde een geheide kuitenbijter is. Heb je die gehad, dan kun je je opfrissen en een semiverhard fietspaadje volgen – hier volgen de grootste hellingen en afdalingen – tot de laatste stop van de ronde. Daarna wacht je nog een onverhard fietspad en een met straatstenen verharde weg. Je komt uit bij de start/finish en begint deze route weer opnieuw.

Vooral het laatste stukje is idyllisch. Links een boerderij waar de heide ook het rieten dak heeft overgenomen. In de wei banjeren een paar koeien rond, hier en daar ook een schaap of geit. Nauwelijks auto’s ook. De avondzon trekt lange schaduwen als je langs de weilanden en boerderijen richting de volgende ronde gaat. Het lijkt hier een soort Frankrijk zonder Fransen. Op het zie einde je rechts de Hunebed van Diever, ook wel bekend als D52. De serie zwerfkeien is afgedekt met zes dekstenen. Sommigen van deze keien wegen 20 ton.

Kapot
Het is precies bij dit hunebed waar ik op bijna 32 km volledig stuk zit. Een jonge moeder heeft haar kroost losgelaten bij het hunebed. Ze heeft ook nog een baby die in de kinderwagen ligt te huilen. Op ludieke wijze troost ze hem:
‘Ik denk dat er wel meer mensen moe zijn.’
Ik, nog net lachend: ‘Hij’s fijn!’
‘Als jij wil huilen mag het hoor!’

Dat hoeft uiteindelijk niet, maar ik loop in de overlevingsstand. Mijn schouders, onderrug, kuiten, ingetapete linkerknie, ingetapete rechterenkel zijn pijnlijk, slap en/of verzuurd. Ik heb ook last van al mijn ingewanden. Strompelend ga ik richting finish, waar ik mijn handen nog een keer ophef (credits voor de foto gaan uit naar Jeroen van Vuuren). Ik heb het binnen tijdslimiet gehaald, maar ben te gesloopt om echt blij te kunnen zijn. Dat heeft helaas nog een fysieke reden: bevangen door de hitte vindt op een verlaten parkeerplaats mijn maaginhoud de snelste weg naar buiten.

In 2018 ren ik twaalf marathons om geld in te zamelen voor de genezing van de ziekte van Huntington. Volg Hardlopen tegen Huntington ook op Facebook en Instagram!

1 Comment

  • Vivienne

    Trots op mijn schoonzoon
    Je hebt het weer gedaan

    Reply

Leave a Comment to Vivienne Cancel Comment